Άγχος

Ξυπνώ το πρωί μ'ένα δυνατό πόνο στο στομάχι. Σαν κάποιος να με γρονθοκοπάει αδιάκοπα, σαν κάποιος να βάζει φωτιά στα σωθικά μου. Πέρασε μια μέρα, πέρασαν δυο και κατάλαβα ποιος είναι αυτός ο κάποιος.

Ο αιμοδιψής κύριος Άγχος. Δεν τον αντέχω άλλο. Τον θέλω να απομακρυνθεί. Να μείνει μακριά μου. Αν τον δω να πλησιάζει σε απόσταση λιγότερη των δυο μέτρων θέλω να μπει στη φυλακή. Πιο πιθανό είναι να μπει στην φυλακή του μυαλού μου και ποιος με γλυτώνει μετά απ'αυτόν.

Δεν έχω ακόμη παραιτηθεί απ΄τη δουλειά. Πρέπει. Από δω με βρήκε ο κύριος Άγχος και μου κανε άνω κάτω την ζωή, ή μάλλον το στομάχι μου. Κι αν παραιτηθώ και δεν βρω κάτι άλλο σύντομα? Κι είναι και η κατάσταση τώρα με την κρίση... Έχω κάποιες οικονομίες φυσικά. Μπορώ να ζήσω για λίγο στηριγμένη σ'αυτές. Ε είναι καλύτερα να με σκοτώνει ο κύριος Άγχος καθημερινά?

Αν δεν αρρωστήσω σύντομα, δεν θ'αρρωστήσω ποτέ.

Υ.Φ. ΟΥΦ