Κόκκινα σαρκώδη χείλη..

Διερωτάσαι, αναρωτιέσαι, χαζεύεις, επιστρέφεις, ξεφεύγεις κι όλο γίνεσαι κυκλοθυμικός όπως σε κατηγορούσε πάντοτε εκείνη η γκόμενα με τα έντονα βαμμένα χείλη. Και συ πάντοτε βρισκόσουνα σε άρνηση. Κι ακόμη συνεχίζεις να ξεφεύγεις. Τα προηγούμενα στάδια τα’χεις προσπεράσει. Ηθελημένα ή όχι δεν έχει καμία σημασία. Πετάει ο νους σου άλλοτε πίσω κι άλλοτε μπρος. Ποιον να φιλάνε άραγε τα χυδαία εκείνα χείλη, ποιον να βρίζουν, ποιον ν’αγαπούν. Ένα σημείο αναφοράς χιλιάδες διαφορετικές προσεγγίσεις, εκατοντάδες αντικατοπτρισμοί και τα έντονα βαμμένα χείλη φαντάζουν διαφορετικά. Κι αποφασίζεις να πας ένα βήμα πίσω, ενάντια στον κυνισμό σου, χιλιόμετρα μακριά από τις τελευταίες σου σκέψεις. Επιστρέφεις και βρίσκεσαι απέναντί της μα χρόνια μπροστά. Τα μάτια έχουν αλλάξει. Το ξέρεις? Το βλέπεις? Ή απλά διερωτάσαι? Θα ήθελες να έχουν αλλάξει? Και τότε τι? Σταματάς τις σκέψεις και ξαναβρίσκεσαι χωρίς κανένα αίσθημα απλά γυμνός μπροστά της. Τα χείλη τα ίδια, απαράμιλλη ομορφιά μα πιο ήρεμη. Μια αγάπη του παρελθόντος πως θα’ταν να την ζούσες στο μακρινό μέλλον? Διερωτάσαι, αναρωτιέσαι, χαζεύεις, επιστρέφεις και τώρα πια δεν ξεφεύγεις. Σκέφτεσαι. Υπάρχει τελικά στον κόσμο μας αυτό που λέμε πεπρωμένο? Είναι δυνατό δυό καρδιές να’ναι φτιαγμένες για να’ναι μία? Τα μάτια σου πνίγονται στα πιο βαθιά χείλη που’χεις αντικρίσει, κόκκινη κηλίδα αίματος στον οριζόντα, όλο και μεγαλώνει, απλώνει τον ιστό της. Το φως σου έχει κατακλυστεί από ένα κόκκινο κραγιόν. Θα την ξαναγαπούσες? Σταμάτησες ποτέ να την αγαπάς? Διερωτάσαι, αναρωτιέσαι.., σκέφτεσαι. Και τότε κάτι σε σπρώχνει. Τα μάτια ανοίγουν μηχανικά για ν’αντικρίσουν τον ταραξία που διαταράσσει την ησυχία σου. Κι είναι πάλι ένοχα. Δυο σαρκώδη χείλη, βαμμένα με έντονο κόκκινο κραγιόν. Χείλη γυναικεία, σαρκώδη μα ώριμα πια, που σου μιλάνε. ‘Ξύπνα, είν’η σειρά σου να πάρεις τα παιδιά σχολείο’.

Ελευθερία είναι...

Ξέρεις ότι είσαι μόνος όταν κανείς δεν ψάχνει να σε βρει και κανείς δε διερωτάται για το που έχεις κρυφτεί για μια βδομάδα.. Και ξαφνικά αρχίζεις να βασανίζεις το μυαλό σου, γιατί αποφάσισες ν'αφήσεις την ψυχούλα σου ήσυχη για ένα μερόνυχτο, και πνίγεσαι μέσα σε μια ερώτηση. Είναι αυτή η ελευθερία που ζητούσα?

Ελευθερία είναι να λες αυτό που νιώθεις χωρίς να τρέμουν τα πόδια σου μην τυχόν και φας καμιά ανάποδη.. Ελευθερία είναι να ζεις στο 21ον αιώνα, να τρελαίνεσαι με ποίηση του μεσοπολέμου, μα να εξακολουθείς να χτυπιέσαι μια φορά το μήνα με μουσική υπόκρουση Madonna.

Ελευθερία είναι οι φίλοι σου, αυτοί που είναι μακριά, να σκοτώνονται να βρουν 5λεπτά να σου στείλουν ένα μέιλ, κι εσύ να αφιερώνεις ώρες ολόκληρες να γράφεις γράμματα και να τρέχεις κάθε τρεις και λίγο στο ταχυδρομείο. Και να σε κοιτάζει ο υπάλληλος αποχαυνωμένος πίσω απ'το (αηδιαστικά λερωμένο) παραθυράκι και συ να του χαμογελάς γι'ακόμη μια φορά! Ξέρεις στην γλώσσα μου κι αυτό ελευθερία είναι!

Να κάθεσαι τυλιγμένος με τρεις κουβέρτες που αγόρασες από περίπτερο αφού όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά ήταν κλειστά και ν' αγναντεύεις στον απέναντι τοίχο την Marilyn να σε εξερευνά με τα λάγνα μάτια της. Κι εσένα το μυαλό σου να'ναι άδειο και γυμνό. Ελεύθερο!

Τελικά ελευθερία δεν είν'αυτό που νόμιζα. 'Ηταν εξ αρχής αυτά που είχα, έχω, βλέπω, ακούω, σκέφτομαι και κάνω καθημερινά. Ελευθερία τελικά δεν είναι να'χεις τον χώρο σου όταν λείπουν οι άλλοι..αλλά να μπορείς να τον έχεις κι όταν είναι όλοι εδώ. Κι εγώ τους θέλω εδώ. Για να μπορώ να'μαι ελεύθερη.

Καλώς σας βρήκα ελεύθεροι.. πολιορκημένοι!