Κόκκινα σαρκώδη χείλη..

Διερωτάσαι, αναρωτιέσαι, χαζεύεις, επιστρέφεις, ξεφεύγεις κι όλο γίνεσαι κυκλοθυμικός όπως σε κατηγορούσε πάντοτε εκείνη η γκόμενα με τα έντονα βαμμένα χείλη. Και συ πάντοτε βρισκόσουνα σε άρνηση. Κι ακόμη συνεχίζεις να ξεφεύγεις. Τα προηγούμενα στάδια τα’χεις προσπεράσει. Ηθελημένα ή όχι δεν έχει καμία σημασία. Πετάει ο νους σου άλλοτε πίσω κι άλλοτε μπρος. Ποιον να φιλάνε άραγε τα χυδαία εκείνα χείλη, ποιον να βρίζουν, ποιον ν’αγαπούν. Ένα σημείο αναφοράς χιλιάδες διαφορετικές προσεγγίσεις, εκατοντάδες αντικατοπτρισμοί και τα έντονα βαμμένα χείλη φαντάζουν διαφορετικά. Κι αποφασίζεις να πας ένα βήμα πίσω, ενάντια στον κυνισμό σου, χιλιόμετρα μακριά από τις τελευταίες σου σκέψεις. Επιστρέφεις και βρίσκεσαι απέναντί της μα χρόνια μπροστά. Τα μάτια έχουν αλλάξει. Το ξέρεις? Το βλέπεις? Ή απλά διερωτάσαι? Θα ήθελες να έχουν αλλάξει? Και τότε τι? Σταματάς τις σκέψεις και ξαναβρίσκεσαι χωρίς κανένα αίσθημα απλά γυμνός μπροστά της. Τα χείλη τα ίδια, απαράμιλλη ομορφιά μα πιο ήρεμη. Μια αγάπη του παρελθόντος πως θα’ταν να την ζούσες στο μακρινό μέλλον? Διερωτάσαι, αναρωτιέσαι, χαζεύεις, επιστρέφεις και τώρα πια δεν ξεφεύγεις. Σκέφτεσαι. Υπάρχει τελικά στον κόσμο μας αυτό που λέμε πεπρωμένο? Είναι δυνατό δυό καρδιές να’ναι φτιαγμένες για να’ναι μία? Τα μάτια σου πνίγονται στα πιο βαθιά χείλη που’χεις αντικρίσει, κόκκινη κηλίδα αίματος στον οριζόντα, όλο και μεγαλώνει, απλώνει τον ιστό της. Το φως σου έχει κατακλυστεί από ένα κόκκινο κραγιόν. Θα την ξαναγαπούσες? Σταμάτησες ποτέ να την αγαπάς? Διερωτάσαι, αναρωτιέσαι.., σκέφτεσαι. Και τότε κάτι σε σπρώχνει. Τα μάτια ανοίγουν μηχανικά για ν’αντικρίσουν τον ταραξία που διαταράσσει την ησυχία σου. Κι είναι πάλι ένοχα. Δυο σαρκώδη χείλη, βαμμένα με έντονο κόκκινο κραγιόν. Χείλη γυναικεία, σαρκώδη μα ώριμα πια, που σου μιλάνε. ‘Ξύπνα, είν’η σειρά σου να πάρεις τα παιδιά σχολείο’.